BASK Genel Başkanı Resul AKAY Başkanlığındaki BASK Heyeti Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkan Yardımcısı Yakup AKKAYA’yı ziyaret ederek kamu görevlilerinin ekonomik, sosyal ve sendikal sorunları ile yeni anayasa çalışmaları hakkında BASK tarafından hazırlanan dosyayı sundular.

 

            Görüşmede açıklama yapan BASK Genel Başkanı Resul AKAY;

 

           

Malumunuz olduğu üzere iş başındaki Hükümet 10’uncu Bütçesini hazırlama aşamasındadır.  18 Kasım 2002 yılında kurulan AKP Hükümeti döneminde memur, emekli, dul ve yetimler perişan olmuştur. Düşük ücret, esnek çalışma ilişkisini yaygınlaştırmayı temel politika sayan Hükümet, devlet memuru anlayışı yerine parti memuru, halka hizmet edecek memur anlayışı yerine, benim vücut dilimden anlayacak memur anlayışını egemen kılmaya çalışmıştır.

 

 

9 yıl içerisinde memura ve emekliye verilen hiçbir söz tutulmamıştır. “üç yıl bize süre tanıyın, üç yıl sonra cebiniz para görecek, refah düzeyiniz yükselecek” beyanları unutturulmuştur. AKP İktidarı döneminde yüzdelik zamlarla memur ve emeklinin satın alma gücü yok edilmiştir. AKP İktidarının 10’uncu bütçesinde memura öngörülen maaş artışı yüzde 3+3 oranındadır.

 

Açlık sınırının 900 Liraya, yoksulluk sınırının 3000 Liraya dayandığı günümüzde, 9 yıl boyunca yüzde 2’lik, yüzde 3’lük ve yüzde 4’lük zamlarla memura emekliye yaşamı zehir eden iktidarın, 2012 yılı için öngördüğü yüzde 3+3’lük artışla memur emekliye bir darbe daha vuracaktır.

 

Memurlar ve emeklileri, çadırda otursa, eski giysilerle yetinse, yakacağa para vermese, çocuklarını okula göndermese, hastalanmasa, iş yerine yürüyerek gidip gelse, haberleşme yapmasa, karanlıkta otursa, temizliğe para ayırmasa aldığı aylık beslenmesine dahi yetmektedir.

 

 

Memurlara toplu sözleşme hakkı öngören Anayasa uyum yasası yürürlüğe girmediği için 2012 yılına ait mali ve sosyal haklarla ilgili pazarlıklar henüz yapılamamıştır. 2012 Yılı Bütçe Kanunun Tasarısının 17 Ekim 2011 tarihinde TBMM’ye sunulması Anayasal bir zorunluluk olduğu açıktır. Bu durumda 2012 Yılına ait toplu sözleşme müzakereleri ne zaman yapılacaktır. 17 Ekim tarihine kadar sendika kanunu tasarısının hazırlanması ve TBMM’ye sunulması mümkün değildir. Kaldı ki tasarının yasalaşması ve bu yasaya göre toplu sözleşme yapılması imkânsızdır.

 

Yasaların amacı toplumun günlük yaşamını kolaylaştırmak, belirsizlik nedeniyle ortaya çıkacak sıkıntıları hafifletmeye yöneliktir. Toplu sözleşme yasasının asıl muradı da memurların çalışma ve yaşam koşullarını iyileştirmek için yapılmalıdır.

 

Bu amaca ulaşmanı yöntemi ise yasa tasarısının hazırlanmasının aleni olması ve sosyal tarafların sürece katılmasını sağlayacak kanalların açık tutulmasıdır. Yasaların genellik, eşitlik ve adalet ilkelerine uygun olabilmesinin önkoşulu sosyal tarafların katkılarına açık olmasıdır.

 

Tüm dünyanın benimsediği yasa yapma yöntemi ortadadır. Bu yöntemi terk edilerek anti demokratik yöntemlerle yasa hazırlanması kabul edilemez. Bu anlayış Türkiye’nin 2011 yılına yakışmamaktadır.

 

Hükümetin üç konfederasyonla yasa hazırlama anlayışını ayıplıyorum. Ülkemizde faaliyette bulunan memur sendikaları konfederasyonlarının sayısı yedidir. 2,5 Milyon kamu görevlisi ile 1,5 milyon memur emeklisinin geleceğini ilgilendiren sendika kanunu tasarısının 3 konfederasyonla hazırlanması düşünülemez. Hükümet ve hükümete oyundaşlık yapan üç konfederasyonun bu anlayışını gözden geçirmesini ve pozisyonlarını değiştirmesini bekliyoruz.

 

Aldığımız bilgilere göre, yürürlüğü girecek sendika kanunu genellik, eşitlik ve adalet prensipleri yerine Hükümetin ve üç konfederasyonun özel çıkarlarına göre hazırlanmaktadır.

 

Sendikal rekabeti önlemeyi, siyasi ve ideolojik odaklı sendikaların kalıcı olmasını temin etmeye yönelik bir çalışma yapılmaktadır.

 

 

Malumunuz olduğu üzere memur sendikalarında baraj uygulaması yoktur. Bu durum İLO’nun kararlarına da uyumludur.

 

Hükümet, üç konfederasyonun yüzde bir ila 5 arasında baraj getirilmesine karşı çıkmalıdır. AB ile müzakere başlatan, İLO kararlarına uymayı taahhüt eden Hükümetin baraja sıcak bakması tarihi bir çelişkidir.

 

Sendikalara baraj getirilmesini amacı, katılımcılığı ve çok sesliği engellemektir. Bunun adı demokrasi değildir. Bu yaklaşım tarzı demokrasinin geriye götürülmesidir.

 

Vekillerin cezaevinde yatmasının yarattığı burukluk, uzun tutukluluk süresi ile ortaya çıkan mağduriyetler, basılmamış kitapların toplanması gibi akıl dışı uygulamalar, yargının yürütmeye tabi olduğuna dair endişelerden sonra, şimdi de sendikal mücadeleye baraj getirilmesi yönündeki girişimi son derece manidar bulmaktayız. Hükümet bu anlayışında ısrar etmesi halinde Ülkemiz her geçen gün demokrasiden uzaklaşacaktır.

 

Hükümetin sendikal mücadeleye vurmak istediği darbe barajla da sınırlı değildir. Dayanışma aidatı gibi çağdışı kalmış bir uygulamayı da tasarıya dâhil etmek istemektedir. Dayanışma aidatı uygulaması Türkiye ve İsviçre’de uygulanmaktadır. Yetkili sendikaya üye olmayan diğer memurların masada alınan haklardan yararlanmak için yetkili sendikaya aidat ödeme zorunluluğu getiren bu sistemdir. Bu uygulama sendikal mücadelede rekabeti yok eden, sarı sendikacığı teşvik eden, siyasi ve ideolojik sendikaları kalıcı yapmayı amaçlamaktadır.

 

Hükümetin baraj ve dayanışma aidatı gibi çağdışı kalmış sistemlere dönmesi halinde demokrasi sınavında da sınıfta kalacaktır.

 

 

Bizim kanaatimize göre yeni anayasa hazırlanırken usul ve yöntem hatası yapılmamalıdır.

           

TBMM’de grubu olsun olmasın tüm siyasi partilerden, sendika ve sivil toplum örgütlerinden anayasa komisyonuna üye alınmalıdır. Geçen yıl 12 Eylülde referanduma sunulan anayasa değişikliği paketinde olduğu gibi “benim sayım fazla benim dediğim olacak” anlayışı terk edilmelidir.

 

Yeni anayasanın muhtevası insan odaklı olmalıdır. Demokratik hak ve özgürlükleri genişleten, temel hakları evrensel standartlara yükselten, örgütlenme özgürlüğünün önündeki engelleri kaldıran, yürütmenin alanını daraltan, yasama ve yargıyı yürütmenin etki alanından çıkaran bir anlayışla hazırlanmalıdır.

 

Her ülkenin resmi bir dili, bayrağı ve halkının ortak adı vardır. Bir takım tekrarlardan kaçınmakla birlikte yeni Anayasada bu hususlar açıkça belirtilmelidir. TÜRK kelimesini bir etnik grubun adı değil, Türkiye’de yaşayan halkın ortak adı kabul edilmelidir. Atatürk’ün “Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran halka, Türk milleti denir”. Veciz ifadesi esas alınmalıdır. Kaldı ki, anayasada etnik unsurları ifade etmenin de hiçbir yararı yoktur.